ادب و ارادت حربن یزید ریاحی به حضرت زهرا سلام الله علیها او را نجات داد.

  امام به حر فرمودند من بنا به دعوت مردم آمده ام

  حر بن یزید گفت: “من از این نامه هایی که شما فرمودید، اطلاعی ندارم!” امام حسین به عقبة بن سمعان فرمود: “آن دو خورجین که نامه های اهل کوفه در آن است بیاور.” عقبه آن دو خورجین را که پر از نامه بود آورد و نامه‌ها را بیرون آورده و نزد حر گذاشت. حر گفت: “ما جزء نویسندگان این نامه ها نبودیم. ما مأموریت داریم به محض روبرو شدن با شما، شما را به نزد عبیدالله بن زیاد ببریم.” امام حسین فرمود: “مرگ به تو از این کار، به تو نزدیکتر است.” سپس به یارانش فرمود: “برخیزید و سوار شوید.” پس آنها سوار شدند و اهل بیت نیز سوار گشتند، سپس امام به همراهانش فرمود: “باز گردید!” چون خواستند باز گردند حر و همراهانش مانع شدند. امام حسین به حر فرمود: ” مادرت به عزایت بنشیند! چه می خواهی؟” حر گفت: “اگر جز شما هر یک از اعراب در این حال با من چنین سخنی می گفت پاسخش را می دادم! اما به خدا قسم که نمی توانم نام مادر شما را جز به نیکی ببرم.”

  امام باز فرمود: “چه می خواهی؟”حر گفت: “شما را باید نزد عبیدالله بن زیاد ببرم!”امام فرمود: “به خدا سوگند به دنبال تو نخواهم آمد.” حر گفت: “به خدا سوگند هرگز شما را رها نخواهم کرد،” و تا سه مرتبه این سخنان رد و بدل گردید. سپس حر گفت: “من مأمور به جنگ با شما نیستم؛ ولی مأمورم از شما جدا نگردم تا شما را به کوفه ببرم، پس اگر شما از آمدن خودداری می کنید راهی را در پیش گیر که نه تو را به کوفه برساند و نه به مدینه؛ تا من نامه ای برای عبیدالله بنویسم؛ شما هم در صورت تمایل نامه ای به یزید بنویسید! تا شاید این امر به عافیت و صلح منتهی گردد و در پیش من این کار بهتر است از آنکه به جنگ و ستیز با شما آلوده شوم.” مقتل خوارزمي: ۱:۲۳۲