امشب شب حر بن یزید ریاحی

  نیامده بود که شهید بشود؛ اما ناگهان همه چیز در ورطه ای که افتاده بود تغییر کرد. شاید دلش ریخت؛ شاید از آسمان حرفی به قلبش نشست؛ شاید این نام را با خودش زمزمه کرده بود: “فاطمه” سلام الله علیها دیگر خودش نبود. ساعات آخر انتخاب رسیده بود؛ میگویند کفشهایش را بابندهایش به گردن انداخت و رفت به خیمه گاه سیدالشهدا علیه السلام شاید چیزی نگفت؛ شاید فقط با چشمانش به امام گفت: دستم خالی است و جرمم سنگین. شاید همینطور که میگفت “یاحسین” میگریست. امام پذیرفتند! به همین راحتی و بخشیدند! به همین راحتی! و خدا هم بخشید و حر را بخشید و شهادت در کربلا را نصیبش کرد؛ آنهم در واپسین لحظات. بیایید به آقا امام زمان علیه السلام عرض کنیم که آقا جان! آنگونه نبودیم که شما خواسته بودید ولی با همه گناهکاری مان ما را ببخش…تعهد میکنیم یاری تان کنیم @yaranemhdi