عبدالرحمن بن کثیر می گوید: از امام صادق علیه السلام درباره تفسیر این آیه پرسیدم:

«کسانی که ایمان آورده و سپس کافر شدند، سپس ایمان آورده و سپس کافر شدند و بر کفر خود افزودند» «توبه آنان هرگز مورد قبول واقع نمی‌شود» [سوره آل عمران،آيه ۹۰- سوره نساء،آیه ۱۳۷] 

حضرت فرمودند: این آیات درباره فلانی(ابوبکر) و فلانی(عمر) و فلانی(عثمان) نازل شده است. در ابتدای امر به پیامبر ایمان آوردند و هنگامی که ولایت بر آنان عرضه شد و پیامبر فرمود: «هر که من مولای او هستم پس علی مولای اوست» کافر شدند. سپس با بیعت با امیرالمومنین ایمان آوردند. سپس با درگذشت پیامبر و عدم اقرار به ولایت کافر شدند. سپس با گرفتن بیعت برای خودشان از کسانی که با علی علیه السلام قبلاً بیعت کرده بودند، بر کفر خود افزودند. بنابراین هیچ ایمانی در آنها باقی نماند.

  الکافی، ج۱، ص۴۲۰ @yaranemhdi