روزى حضرت سليمان على نبينا وآله روى فرش و بساطش با لشكريان نشسته بود و در هوا سير مى كرد، باد بساط آن حضرت را بسوى مقصد حركت مى داد. در مسير راه گذرش به سرزمين كربلا افتاد، ناگاه بساط حضرت سه مرتبه دور خودش پيچيد بطورى كه حضرت و لشكريانش همه ترسيدند كه سقوط كنند. بعد باد آرام گرفت و ساكت شد و بساط و فرش را در سرزمين كربلا فرود آورد.
حضرت سليمان ناراحت شد و باد را توبيخ كرد و فرمود: چرا اينجورى شدى و چرا اينجا فرود آمدى؟! باد به امر پروردگار متعال شروع به روضه خوانى و مرثيه خوانى و ذكر مصيبت حضرت سيدالشهداء نمود و گفت : اى سليمان در همينجا حسين را بقتل رسانيدند. همينجا است كه نوه پيغمبر اسلام محمد مختار و پسر على كرار را شهيد می کنند حضرت سليمان گريه كرد و بعد فرمود: چه كسى او را شهيد مى كند؟! گفت : يزيد پليد كه نفرين شده تمام آسمان و زمين است . حضرت سليمان هر دو دستشان را بالا بردند. و يزيد و اتباعش را نفرين كردند و تمام لشكريان از انس وجن … آمين گفتند. سپس باد وزيدن گرفت و بساط و فرش را بحركت در آورد. بحارالانوار ، ۴۴، ۲۴۴ منتخب ۵۰ ناسخ ۱، ۲۷۴ @yaranemhdi