آموزش بندگی

  آن روزها حاج اکبر، مداح هیأت بود. ظهر تاسوعا، قبل از اینکه شروع کند به خواندن روضهٔ آقا ابالفضل علیه السلام خبر آوردند که فرزند کوچکش که مدتی مریض بود، از دنیا رفت. خبر آنقدر سنگین بود که دل پدر را به درد آورد اما نباید باعث میشد تا مصیبت از دست دادن فرزند، مجلس روضهٔ ارباب را بهم بزند. گفت: خبر را پخش نکنید. مجلس عزاداری سیدالشهدا علیه السلامرا باید با کمال احترام برگزار کنیم. بعد از تمام شدن مجلس به کارهای فرزندم می رسم. سر به زیر انداخت و سمت منبر رفت. زیر لب خطاب به ساقی کربلا، حضرت ابالفضل علیه السلام عرض کرد: «آقا! از اکبر ناظم، نوحه خواندن برمی آید و از شما مرده زنده کردن. من نوحه میخوانم و شما اگر صلاح میدانید عنایتی کنید.» بالای منبر رقت و شروع کرد به نوحه خواندن: ای ساقی لب تشنگان… آبی رسان بر خیمه ها… آنچان سوزی در نوحه اش بود که دل همه را به لرزه درآورد. پس از پایان مجلس به خانه میرود و در کمال ناباوری می بیند فرزندش به استقبالش آمده و می گوید: یک آقایی آمد و به من گفت: « به پدرت بگو مجلس ما را تعطیل نکردی ماهم از خدا خواستیم عمر فرزندت را تعطیل نکند» 

بعدها هربار که درباره ماجرای آن شب از حاج اکبر ناظم می پرسیدند، جواب میداد: تو بندگی چو گدایان به شرط مزد مکن/ که خواجه خود روش بنده پروری داند 

[برگی از خاطرات مرحوم حاج اکبر ناظم ذاکر و مؤسس هیأت قنات آباد تهران] @yaranemhdi